https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/154535/مهر-علی-ست-مایه-ی-فرخنده-فالی-ام#Comments 4 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=154535 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=154535&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/154535/مهر-علی-ست-مایه-ی-فرخنده-فالی-ام <p > شرمنده نزد اهل دل از بی کمالی ام<br /> ای وای من که ساغر از باده خالی ام</p> <p>راه کمال نا متناهی بُوَد که من<br /> عمری ست رهنورد طریق تعالی ام</p> <p>ای دیده خون ببار که قحط بصیرت است<br /> هرجا روم مواجه با خشکسالی ام</p> <p>یا سابِغَ االنَّعم نظری کن که می کند<br /> یک پرتؤ نگاه تو حالی به حالی ام</p> <p>کی پایمال فقر شوم ای غنی به ذات<br /> منّت پذیر لطف تو شد دست خالی ام</p> <p>::</p> <p>با آنکه ذرّه ام من و از ذرّه کمتر ام<br /> مهر علی ست مایه ی فرخنده فالی ام</p> <p>صافی دل از ولای ولی اللَّهم بلی<br /> شادم که سرسپرده ی مولی الموالی ام</p> <p>ای غم برو که ساقی کوثر کنار حوض<br /> ریزد می طهور به مینای خالی ام</p> <p>تو آفتاب حُسنی و من ذرّه یا علی!<br /> ترسم کُشد خجالت بی دست و بالی ام</p> <p>شب ها خیال روی تو آید به خواب من<br /> بیداری من است به خواب خیالی ام</p> <p>من غرق التفات تو هستم مرا ببخش<br /> مست آن قدر شدم که نشد هیچ حالی ام</p> <p>&nbsp;</p> محمدجواد غفور زاده Mon, 10 Apr 2017 01:34:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:154535 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/232458/پیش-از-تو-آب-معنی-دریا-شدن-نداشت#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=232458 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=232458&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/232458/پیش-از-تو-آب-معنی-دریا-شدن-نداشت پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت<br /> شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت<br /> <br /> بسیار بود رود در آن برزخ کبود<br /> اما دریغ، زَهره&zwnj;ی دریا شدن نداشت<br /> <br /> در آن کویر سوخته، آن خاک بی بهار<br /> حتی علف اجازه&zwnj;ی زیبا شدن نداشت<br /> <br /> گم بود در عمیق زمین شانه&zwnj;ی بهار<br /> بی&zwnj;تو ولی زمینه&zwnj;ی پیدا شدن نداشت<br /> <br /> دل ها اگر چه صاف، ولی از هراس سنگ<br /> آیینه بود و میل تماشا شدن نداشت<br /> <br /> چون عقده&zwnj;ای به بغض فرو بود حرف عشق<br /> این عقده تا همیشه سر وا شدن نداشت سلمان هراتی Thu, 02 Feb 2017 04:05:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:232458 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/72542/این-فصل-را-بسیار-خواندم-عاشقانه-ست#Comments 3 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=72542 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=72542&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/72542/این-فصل-را-بسیار-خواندم-عاشقانه-ست <p>اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> هفتاد باب از هفت مصحف برنبشتم<br /> اين فصل را خواندم، ورق را درنبشتم<br /> از شش منادى، رازِ هفت اختر شنيدم<br /> اين رمز را از پنج دفتر برگزيدم<br /> اين بانگ را از پنج نوبت&rlm;زن گرفتم<br /> اين عطر را از باد در برزن گرفتم<br /> اين جاده را با ريگ صحرا پويه كردم<br /> اين ناله را با موج دريا مويه كردم<br /> اين نغمه را با جاشوان سند خواندم<br /> اين ورد را با جوكيان هند خواندم<br /> اين حرف را در سِحرِ بودا آزمودم<br /> اين ساحرى را با يهودا آزمودم<br /> از باغ اهل وجد، چيدم اين حكايت<br /> با راويان نجد، ديدم اين روايت<br /> اين چامه را چون گازران از بط شنيدم<br /> وين شعر را چون ماهيان از شط شنيدم<br /> شط اين نوا را در تب حيرت سروده است<br /> وين نغمه را در بستر هجرت سروده است<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> در آب و خاك و باد، در صلصال راندم<br /> چل سال راندم در طلب، چل سال راندم<br /> مانا كه در طوفان حريف نوح بودم<br /> زان پيشتر در آسمان با روح بودم<br /> در كتم صحراى عدم مركب دواندم<br /> منزل به منزل تا هبوط اشهب دواندم<br /> از پير مكتب زحم تأديب آزمودم<br /> ظلمات زندان سرانديب آزمودم<br /> عمرى به سوداى غمش بيگاه كردم<br /> وين كاروانگه را نشستنگاه كردم<br /> <br /> اى كاروانى را مسافر نام كرده<br /> ما را پرستوى مهاجر نام كرده<br /> دانى كه مرغان مهاجر نقشبندند<br /> در غربت ار آزاد اگر نى، در كمندند<br /> دانى كه مردان مسافر كم&rlm;شكيب&rlm;اند<br /> گر در زمين، گر آسمان، هر جا غريب&rlm;اند<br /> دانى غريبان را دماغ رنگ و بو نيست<br /> در سينه&rlm;هاى تنگشان ذوقى جز او نيست<br /> دانى كه در غربت سخنها عاشقانه است<br /> اين قصه را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> <br /> اين قصه را بر عرش اعلى روح خوانده است<br /> بر عرشه در طوفان دريا نوح خوانده است<br /> در شهر خاموشان خروش آمد كه برخيز<br /> بر نخبه انسان سروش آمد كه برخيز<br /> هان، در تباهى چند ذوق اين ديارت؟<br /> اى نوح! هجرت كن به نام كردگارت<br /> <br /> اى كاروانى را مسافر نام كرده!<br /> ما را پرستوى مهاجر نام كرده<br /> دانى كه در غربت سخنها عاشقانه است<br /> اين قصه را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> وين قصه را پيوسته با تكريم خواندند<br /> هم اين حكايت را بر ابراهيم خواندند<br /> كآواى هجرت را بلى گوى سفر شو<br /> حالى ز حران سوى كنعان رهسپر شو<br /> هم اين ندا در طبع سارا كارگر شد<br /> تا هاجر از سوداى انسش بارور شد<br /> خود اين نوا در جان سارا آذر انگيخت<br /> تا چون ذبيح از دامن هاجر درآويخت<br /> هم زين حكايت هاجر آهنگ سفر كرد<br /> وين راز را سربسته در عالم سمر كرد<br /> اى رازدان عالم بالا! خدا را<br /> رازى شنيدى سر به مهر و آشكارا؟<br /> اين است آن سرّى كه با عام اوفتاده است<br /> اين است آن طشتى كه از بام اوفتاده است<br /> اين است جولانى كه مرسوم طرب نيست<br /> اين است عرفانى كه موقوف طلب نيست<br /> اين سير ملّاحان نحوى بر قراضه است<br /> صرف افاضه است اين افاضه است اين افاضه است<br /> <br /> آنك برآمد هاجر، اسماعيل با او<br /> بر بوقبيس استاده جبرائيل با او<br /> پا بر بلند عرصه مشعر نهاده<br /> تمكين احكام ازل را سر نهاده<br /> بر اوج حيرت روح را پرواز داده<br /> آنگه خليل&rlm;اللَّه را آواز داده<br /> كاى پيشتاز! افتاده را واپس گذارند؟<br /> اى راعى! آخر گلّه را بى&rlm;كس گذارند؟<br /> زين سو به شهر و واحه راهى هست آيا؟<br /> ما را در اين وادى پناهى هست آيا؟<br /> <br /> هاجر فراز قلّه غمناك ايستاده<br /> بر صخره ابراهيم چالاك ايستاده<br /> كاى عورت! از من نيست فرمان مى&rlm;گذارم<br /> گردن به تيغ حكم پنهان مى&rlm;گذارم<br /> هاجر به پرسش كين غرامت بارى از اوست؟<br /> در پاسخ ابراهيم، كاى زن! آرى از اوست<br /> از اوست آرى، ما هم از اوييم ما هم<br /> من سر به فرمان مى&rlm;نهم، اكنون شما هم<br /> چندى به لطفم پاسبانى داد بر تو<br /> آرى مرا مالك شبانى داد بر تو<br /> حالى تو را در مرتع خود دوست دارد<br /> چندى مرا دور از تو لابد دوست دارد<br /> گيرم تهى&rlm;دستم - كه هستم - غلّه از اوست<br /> از او شكايت كى توانم؟ گلّه از اوست<br /> جاى تغافل نيست، ما پيغبرانيم<br /> هاجر به رخصت گفت: ما فرمانبرانيم<br /> آن&rlm;گه فرو شُد بت&rlm;شكن با بردبارى<br /> آن قامت بشكوه، گم شد در صحارى<br /> <br /> اى كاروانى را مسافر نام كرده!<br /> ما را پرستوى مهاجر نام كرده<br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> مر لوط را بر قوم خود قيّوم كردند<br /> او را به هجرت راهى سدّوم كردند<br /> از هفت شهرش هفت كس فرمان نبردند<br /> عمريش بارى يك&rlm;نفس فرمان نبردند<br /> در فسق، در افساد، در فحشا تنيدند<br /> تا رب انصرنى على القومش شنيدند<br /> آنگه ملايك دررسيدند آتشين&rlm;خو<br /> بر جملگى نفرين و بر لوط آفرين&rlm;گو<br /> كاى لوط! هجرت را بساز اينك كه گاه است<br /> تا صبحِ نزديك اختر شب عذرخواه است<br /> چون صبحِ صادق چهره از مشرق فرو زد،<br /> برق غرامت بيخ اين ظلمت بسوزد<br /> پس لوط از آن وادى كليم&rlm;آسا برآمد<br /> از محنت آن قوم جانفرسا برآمد<br /> <br /> هم قصه يعقوب از اين فصل بلند است<br /> در شهر عشق از قصه&rlm;هاى دلپسند است<br /> اى كاش ما را رخصت زير و بمى بود<br /> چون نى به شرح عشقبازيمان دمى بود<br /> اين نى عجب شيرين&rlm;زبانى ياد دارد<br /> تقرير اسرار نهانى ياد دارد<br /> مسكين به عيّارى چه درويش است با او<br /> در عين مهجورى عجب خويش است با او<br /> در غصه&rlm;هايش قصه پنهان بسى هست<br /> در دمدمه&rlm;ى او عطر دَم&rlm;هاى كسى هست<br /> زآن خم به عيّارى چشيدن مى&rlm;تواند<br /> چون ذوق مى دارد، كشيدن مى&rlm;تواند<br /> خود معرفت موقوف پيمانه است گويى<br /> وين خاكدان بيغوله ميخانه است گويى<br /> تقدير ميخانه است با مطرب تنيدن<br /> از ناى شكّر جستن و از دف شنيدن<br /> و آن ناى را دَم مى&rlm;دهد مطرب كه هستم<br /> وز شور خود بر دف زند سيلى كه مستم<br /> اى كاش ما را رخصت زير و بمى بود<br /> چون نى به شرح عشقبازى&rlm;مان دمى بود<br /> لاكن مرا استاد نايى دف تراشيد<br /> نى را نوازش كرد و من را دل خراشيد<br /> زآن زخمها رنگ فراموشى است با من<br /> در نغمه&rlm;ام جاويد و خاموشى است با من<br /> سهلست در غم دم فراموشى پذيرد<br /> در باد نسيان شعله خاموشى پذيرد<br /> <br /> حالى طراز نامه مطلوب است، بشنو<br /> افسانه پرواز يعقوب است، بشنو<br /> طالب به كنعان آمد و مطلوب را برد<br /> سوداى راحيل آمد و يعقوب را برد<br /> قهر محبان محض طنازى است گاهى<br /> در بى&rlm;سبب&rlm;سوزى سبب&rlm;سازى است گاهى<br /> مقصود ابريشم&rlm;فروش از كرم، پيله است<br /> هجرت جوان را مى&rlm;برد، راحيل حيله است<br /> <br /> افزون دويده روز در دامان جاده<br /> چون صخره شب را سر به دامان بر نهاده<br /> تا خود شبانگاهى نهانش در كشيدند<br /> چون ذره از اين خاكدانش بركشيدند<br /> ممهوره&rlm;هاى آسمان را بر گشودند<br /> اين قلعه ذات&rlm;الصور را در گشودند<br /> نامحرمان را پاسبانى برنهادند<br /> وز بام گردون نردبانى در نهادند<br /> بر آن ملايك در فرودى عاشقانه<br /> لولى&rlm;صفت گرم سرودى عاشقانه<br /> آنگه ندا كردندش از اعماق آفاق<br /> كاينك منم، من، رب ابراهيم و اسحاق<br /> آنك تويى يعقوب، فحل برگزيده<br /> خاص خلافت را ز كنعان بركشيده<br /> حالى به رحمت منتشر خواهم به رادى<br /> ذرّيه&rlm;ات را در زمين چون ريگ وادى<br /> هر جا كه باشى با تو باشم، شادمان باش<br /> خود من تورايم تو مرايى، كامران باش<br /> <br /> يعقوب در مستى از آن سامان برآمد<br /> در گرمگاه واحه بر لابان درآمد<br /> راحيل را از خيمه او آرزو كرد<br /> خود را به كيش آرزو تسليم او كرد<br /> مر چارده سالش به مزد و رايگانى<br /> آموختند آموزگارانش شبانى<br /> آنگه به شور نغمه پنهان قدم زد<br /> يعنى كه هجرت كرد و در كنعان علم زد<br /> <br /> اى نطق مرغان مهاجر فهم كرده!<br /> اسرار ابراهيم و هاجر فهم كرده<br /> خوانده طلسمات معانى سر به سر را<br /> دانسته راز روح و نوح و بوالبشر را<br /> احوال عالم را سراسر راز ديده<br /> هر ذره را سيلى&rlm;خور پرواز ديده<br /> در جمله هستى فهم كرده سرخوشان را<br /> در رقص و جولان ديده كوه و كهكشان را<br /> سنجيده جذب جذبه&rlm;هاى كوه&rlm;كش را<br /> پرواز نرم صخره&rlm;هاى مرغ&rlm;وش را<br /> برخوانده سرّ شور ابسال و سلامان<br /> در منطق&rlm;الطير غزلهاى سليمان<br /> درسى به&rlm;غير از دفتر فطرت نخوانده<br /> حرفى، مگر در لوحه هجرت، نرانده<br /> خود چيست هجرت؟ حركت دايم در عالم<br /> هستى است ابر بركت دايم در عالم<br /> اسرار رويش در بهاران است هجرت<br /> فهم سلوك برگ و باران است هجرت<br /> هر ذره&rlm;اى اينجا به سودا مى&rlm;خرامد<br /> هر قطره&rlm;اى غرق تمنّا مى&rlm;خرامد<br /> هر ساجدى ذوق جلال خويش دارد<br /> هر واجدى رو در كمال خويش دارد<br /> وادى به وادى مى&rlm;روند اين كاروانها<br /> تا شهر شادى مى&rlm;روند اين كاروانها<br /> آنان كه حيرت&rlm;نامه فطرت نوشتند<br /> اين رفتن پيوسته را هجرت نوشتند<br /> ليكن به نفس خود به فتواى تقابل<br /> مجبور و مختار است هجرت در تكامل<br /> مجبور را در نطفه امشاج راندت<br /> شصت قضا چون تير تا آماج راندت<br /> مختار را خود فهم كن از اين معانى<br /> هجرت كن از كنعان به مصر كامرانى<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> يوسف به كنعان بلا مستور بوده است<br /> فيروزه در بازار نيشابور بوده است<br /> جرم عقيق اندر يمن قيمت ندارد<br /> يعنى اويس اندر قرن قيمت ندارد<br /> آشفته بازارى كه در وى گوهرى نيست<br /> در وى نقود پُربها را مشترى نيست<br /> <br /> يوسف گرامى&rlm;گوهر افزون&rlm;بها بود<br /> كنعان تهى از مردم گوهرستا بود<br /> اول به لطف آيينه در پيشش نهادند<br /> آنگه به انكار بدانديشش نهادند<br /> گاهى كه از قدر خودش آگاه كردند<br /> او را به كام مردم بدخواه كردند<br /> خود مهر و ماه و يازده كوكب دميدند<br /> در پيشگاه حرمت و عزّش خميدند<br /> در سجده محراب ابرويش فتادند<br /> تعظيم را در پا چو گيسويش فتادند<br /> يوسف حكايت را بر اهل خويشتن برد<br /> از عيش خسرو قصه پيش كوهكن برد<br /> راحيل و يعقوبش به حيرت ايستادند<br /> با او برادرها به غيرت ايستادند<br /> در رشك او حيلت به حيلت در فزودند<br /> تا بى&rlm;پناه از حصن يعقوبش ربودند<br /> در پا چو هابيلش به زارى درفكندند<br /> در چاه كنعانش به خوارى درفكندند<br /> <br /> قعر زمين بود، آسمان شد، چاهِ يوسف<br /> در چاه چون عزلت&rlm;گزين شد ماهِ يوسف<br /> آن&rlm;كس كه دردش داد، درمانش فرستاد<br /> برگ تسلى&rlm;هاى پنهانش فرستاد<br /> گم كرد راهش را و دادش راهتوشه<br /> در زرع معنى دانه&rlm;اى را داد خوشه<br /> اخوان به وادى از بد خود در اسارت<br /> در چاه، يوسف گرم تحسين و بشارت<br /> زآن&rlm;سو ز &raquo;مديان&laquo; كاروانى خسته از راه<br /> رحل اقامت در فكنده تشنه بر چاه<br /> آويخته در كام چَه دلو هوى را<br /> تا خود چه كام و آرزو باشد قضا را<br /> يوسف به رنگ آب روشن در سبو ريخت<br /> در چاهش او جا داد و در دلوش هم او ريخت<br /> فعل و عمل خود در يد آن كهنه&rlm;كار است<br /> اين انتخاب زشت و زيبا اختيار است<br /> پس آن عطشناكان به دلوش دركشيدند<br /> از چَه به ذوق دلو آبش بر كشيدند<br /> يوسف به سير عرصه دلخواه وادى<br /> چون ماه نخشب سركشيد از چاه وادى<br /> جلعاديان را حسن يوسف بر دوانيد<br /> لختى رمانيد از وى و واپس كشانيد<br /> گفتند شايد ماهى چاه است يوسف<br /> وآويخته در ريسمان ماه است يوسف<br /> خود ماه را پيوسته جا بر آسمان است<br /> اين فتنه، ماه آسمان در ريسمان است<br /> با رشته ماه آسمان را نسبتى نيست<br /> خود آسمان و ريسمان را نسبتى نيست<br /> <br /> در آسمان و ريسمان آن تشنه&rlm;كامان<br /> تا در رسيدند آن ظلومان از بيابان<br /> كاينك غلام حلقه در گوش است ما را<br /> كز غيبت او جوشش از دوش است ما را<br /> با بخت خويش از نوش خوارى مى&rlm;ستيزد<br /> هر چند گه از نابكارى مى&rlm;گريزد<br /> ما در تكاپويش به زحمت مى&rlm;خروشيم<br /> اينك گرش كس مى&rlm;ستاند، مى&rlm;فروشيم<br /> <br /> يوسف به انكار حسودان ايستاده<br /> مهر سكوت از دُرج شكّر برگشاده<br /> كاينان مرا در نسبت اخوان&rlm;اند، اخوان<br /> فرزند &raquo;شكيم&laquo;اند و كنعان&rlm;اند، كنعان<br /> آنان به حاشا كاين برادر نيست، بَرده است<br /> بفروختندش، اين زيانكارى كه كرده است؟<br /> جلعاديان آن ماه&rlm;وش را برگرفتند<br /> محمل فروبستند و ره از سر گرفتند<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> موسى چنين خواندم كه در مصر محن زاد<br /> چون غنچه در پاييز خونريز چمن زاد<br /> از گلبنش ناچيده، در آبش فكندند<br /> بر زورق قسمت به غرقابش فكندند<br /> در صحبت موجش به درياها سپردند<br /> او را به كشتيبان ناپيدا سپردند<br /> در لجّه بر نى سنبلش را تاب دادند<br /> خوبان عجب دسته&rlm;گلى بر آب دادند<br /> <br /> مى&rlm;رفت و بر نى لطمه غرقاب مى&rlm;خورد<br /> از موج بازيگوش دريا تاب مى&rlm;خورد<br /> مى&rlm;رفت و با او جامه دل خرق مى&rlm;شد<br /> مى&rlm;رفت و با او آرزوها غرق مى&rlm;شد<br /> بر نيل از نى رسته جايى نيزه&rlm;اى چند<br /> در گِردَش از فرعونيان دوشيزه&rlm;اى چند<br /> ديدند تابوتى سبك در دام دريا<br /> چون كشتى بى&rlm;ناخدا در كام دريا<br /> از لجّه&rlm;اش حالى به زحمت در كشيدند<br /> چون يونسش از كام دريا بركشيدند<br /> جستند و از رأفت فشردندش به سينه<br /> بى&rlm;نوح بر جودى فرود آمد سفينه<br /> <br /> موسى به ذوق جذبه پنهان كشش يافت<br /> بر سفره فرعونيان از او خورش يافت<br /> آن غنچه كز بيگاه زادن در محن شد،<br /> باليد و چون سرو سهى زيب چمن شد<br /> شاخى كه از بيگاه روييدن بلا داشت،<br /> از لطف سر بر طارم اعلى برافراشت<br /> برق عنايتهاى پنهانى عيان شد<br /> چشم و چراغ حلقه فرعونيان شد<br /> تا در دماغش بوى هجرت حيرت انگيخت<br /> سوداى پنهان در مزاجش غيرت انگيخت<br /> روييد در جان نژندش بيخ شادى<br /> بيرون كشيد از مصر آبادش به وادى<br /> <br /> اى بستر بى&rlm;تابى انديشه، صحرا!<br /> اى عرصه مردان عاشق&rlm;پيشه، صحرا!<br /> اى پهنه دريادلى در خشكسالى<br /> اى جلوه انديشه را روح مثالى<br /> اى قالب اوهام و تمثيل معانى<br /> اى خيمه&rlm;گاه لعبتان آسمانى<br /> اى نقشبند اين مصيبت&rlm;نامه، صحرا!<br /> اى جلوه&rlm;گاه حيرت و هنگامه، صحرا!<br /> اى در تو صد داوود و يحيى روح در اوج<br /> اى با تو صد موسى و عيسى نوح بر موج<br /> از هفت گنج دولت ماكان اول<br /> در هفت&rlm;خوان هجرت ما خوان اول<br /> اى تا ابد يعقوب و يحيى خرقه&rlm;پوشت<br /> آنك رسيد از مصرِ معنى جرعه&rlm;نوشت<br /> آنك رسيد از گرد ميدان شهسوارت<br /> اى سرمه در چشم سبك&rlm;تازان غبارت<br /> اى وجد! مفتونت رسيد از ره، برآشوب<br /> اى نجد! مجنونت رسيد از ره، برآشوب<br /> اين حسرتى را ذوق پنهان مى&rlm;دواند<br /> اين هجرتى را سوز هجران مى&rlm;دواند<br /> موساست اين، از مصر حسرت مى&rlm;گريزد<br /> از محنت هجران به هجرت مى&rlm;گريزد<br /> او را به چشم مردمى مهمان خود كن<br /> سيراب جام چشمه حيوان خود كن<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> موسى به ارض قدسى &raquo;مديان&laquo; درآمد<br /> خضر عاقبت بر چشمه حيوان درآمد<br /> زخم سفر را مرهمى درخورد جسته<br /> رنج عطش را گنج آبشخورد جسته<br /> از تشنه&rlm;كامى&rlm;هاى وادى رانده خرّم<br /> چون كاروان حاجيان بر چاه زمزم<br /> جان برده از خون&rlm;ريزى تيغ ملامت<br /> بر چاه مديان رانده از مصر غرامت<br /> ره جسته از خوف بيابان در پناهى<br /> بر چاهسار واحه از نخل و گياهى<br /> زرع و نخيلى در رهش بر چاه رسته<br /> چون بيخ ايمان از دل آگاه رسته<br /> در سايه او اشتران و ساروانان<br /> و آن&rlm;سوى&rlm;تر دوشيزه&rlm;اى چند از شبانان<br /> همچون شقايقهاى در صحرا نشسته<br /> چون آفتاب روز ابرى روى بسته<br /> در تنگناى عرض فرصت ايستاده<br /> بر آسياب چَه به نوبت ايستاده<br /> موسى در آمد بر سر چَه تشنه&rlm;آسا<br /> وز تشنگى بر آب&rlm;گيران دشنه&rlm;آسا<br /> نوشيد و نوشاند آن زنان محتشم را<br /> سيراب كرد از مردى آن خيل و حشم را<br /> و ايشان دعاى خير آن بيگانه خواندند<br /> گفتند تحسينى و معصومانه راندند<br /> <br /> موسى بدان بيغوله غمناك دل بست<br /> ملّاح مصر آرزو، بر خاك دل بست<br /> پيوست با خيل و نخيل و ساروانان<br /> شهزاده فرعونيان گشت از شبانان<br /> از خرمن &raquo;يترون&laquo; كاهن خوشه مى&rlm;برد<br /> تيمار هجرت را از او رهتوشه مى&rlm;برد<br /> بى&rlm;باغبان اين كشته را آفات و عيب است<br /> پير شبان وادى ايمن &raquo;شعيب&laquo; است<br /> <br /> شب بود و شب&rlm;بو بود و شب قول و غزل بود<br /> موسى به آيين شبانان در جبل بود<br /> آنان كه &raquo;صهبا&laquo; را ز مينا مى&rlm;شناسند،<br /> &raquo;حوريب&laquo; را بر طور سينا مى&rlm;شناسند<br /> &raquo;حوريب&laquo; بر دامان سينا جايگاهى است<br /> نى نى، غلط شد، جايگاهى نيست، راهى است<br /> راه عروج سرخوشان تا بى&rlm;نشان است<br /> راه فرود مهوشان از كهكشان است<br /> راهى است زاو حيران دل آگاه مانده<br /> راهى است موسى اندر او گمراه مانده<br /> بر قله&rlm;هاى آتشين راهى است &raquo;حوريب&laquo;<br /> دلدوز گفتم، دلنشين راهى است &raquo;حوريب&laquo;<br /> شب بود و شب، بوى صبا، بوى خدا بود<br /> موسى به بويى با صبا در صخره&rlm;ها بود<br /> گم كرده دامان از گريبان در سياهى<br /> ناگه پريشان ماند و حيران در سياهى<br /> پوشيد لَختى ديده و بگشاد لختى<br /> از نور و نيران چون توان ديدن درختى؟<br /> موسى ز وحشت سر نهاد و ديده پوشيد<br /> وآن كوهساران ناگهانى برخروشيد<br /> كاينك منم من، &raquo;اَهيَه&laquo; هستم آن&rlm;كه هستم<br /> پس فاعبدونى گفت، يعنى مى&rlm;پرستم<br /> آن&rlm;گه به تعليم رسالت رتبتش داد<br /> يعنى پس از بيگانگيها قربتش داد<br /> <br /> گل كرد پنهان بيخ شادى بار ديگر<br /> موسى به مصر آمد ز وادى بار ديگر<br /> موسى به مصر آمد، صلاى زندگى داد<br /> اسباط را در بندگى تابندگى داد<br /> بر طبع ديوان ازل فالى عيان زد<br /> آتش شد و و در خرمن فرعونيان زد<br /> درماندگان را وعده لطف نهان داد<br /> آن قومِ در ره مانده را توش&rlm;وتوان داد<br /> تا نغمه هستى به غربت ساز كردند<br /> وآن هجرت مردانه را آغاز كردند<br /> در بستر ره نيل رهجويان روان بود<br /> موسى چو رايت پيشتاز كاروان بود<br /> مى&rlm;رفت و با او شوكت صد روح بر اوج<br /> مى&rlm;رفت و با او هيبت صد نوح بر موج<br /> مى&rlm;رفت و با او تيرگيها خرق مى&rlm;شد<br /> مى&rlm;رفت و با او ظلم و حرمان غرق مى&rlm;شد<br /> مى&rlm;رفت و حكم فتنه را مطلوب مى&rlm;خواست<br /> مى&rlm;رفت و از فرعونيان آشوب مى&rlm;خواست<br /> مى&rlm;رفت و آن قوم شقى شمشير بسته<br /> خنجر به كين حنجر تقدير بسته<br /> مى&rlm;رفت و آن زورآوران از پى شتابان<br /> تا نيل خونين برگشايند از بيابان<br /> موسى و قوم از آرزو تا نيل راندند<br /> وآن&rlm;گه به عجز خاكيان بر آب ماندند<br /> بيرون ز حكم رفته كس گردن نيارست<br /> بر آب جز ماهى گذركردن نيارست<br /> <br /> بر نيل، ماهى&rlm;وش به ساحل پشت كرده<br /> موسى در آمد آن عصا در مشت كرده<br /> بگشاد آن بازوى رحمانى به مستى<br /> عالم ز سهم آن بلندى يافت پستى<br /> بر سنگ زد عقد كياست را كه بگشا<br /> بر نيل زد چوب سياست را كه بگشا<br /> بحر مشيت موج زد تقدير بشكست<br /> وآن سد نيل از نعره تكبير بشكست<br /> موسى و قوم از سرخوشى در آب راندند<br /> فرعونيان از بيخودى بر آب ماندند<br /> لختى تماشا را به حيرت مانده بر جا<br /> آنگه ز غيرت رانده چون موسى به دريا<br /> آن موجها ناگه ز يكديگر بريدند<br /> در عرصه آن راه رحمانى دويدند<br /> موسى و قوم از نيل سرخوش برگذشته<br /> و آب از سر آن نابكاران درگذشته<br /> در فصح هجرت يوم حق يوم رهايى<br /> آغاز شد با موسى اين كوچ خدايى<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> هفتاد باب از هفت مصحف بر نبشتم<br /> اين فصل را خواندم ورق را در نبشتم<br /> از هر گياهى سرو بستان بركشيده است<br /> و ز دفتر ما اين ورقها برگزيده است<br /> از فصلها نيكوترين فصلى بهار است<br /> اين نوبهار چار فصل روزگار است<br /> <br /> افسانه كردند آنچه را افسانه كردند<br /> تا كعبه را هم در زمين بت&rlm;خانه كردند<br /> در محضر هستى عدم را بركشيدند<br /> ارباب تردستى &raquo;صنم&laquo; را بركشيدند<br /> بيخ درخت كفر را در گِل نشاندند<br /> لات و هبل را بر سرير دل نشاندند<br /> پاى تغافل بر سر پيمان نهادند<br /> اصنام را در معبد يزدان نهادند<br /> در شرك گم شد قبله&rlm;گاه بت&rlm;شكن&rlm;ها<br /> چون دير كاهن از صنم&rlm;ها و وثن&rlm;ها<br /> <br /> مى&rlm;رفت كز نسيان بخشكد شاخ امّيد<br /> مى&rlm;رفت كز كفران، برآيد بيخ توحيد<br /> مى&rlm;رفت كآواز خدا خاموش گردد<br /> ميراث ابراهيميان فرموش گردد<br /> مى&rlm;رفت تا در تيه سرگردان بمانيم<br /> مى&rlm;رفت تا جاويد در حرمان بمانيم<br /> مى&rlm;رفت تا لوط از اجابت مانده گردد<br /> موسى به تيه آرزوها رانده گردد<br /> مى&rlm;رفت تا يحيى به كوه و بيشه سازد<br /> مى&rlm;رفت تا عيسى خموشى پيشه سازد<br /> مى&rlm;رفت تا نوح بنى فرموش گردد<br /> مى&rlm;رفت تا بانگ خدا خاموش گردد<br /> <br /> در گرمگاه نيستى، در سوك توحيد<br /> عطر محمد در دماغ مكه پيچيد<br /> عطر محمد عطر باغ انبيا بود<br /> عطر محمد عطر خون، عطر خدا بود<br /> بوى خداى نوح و آدم، بوى توحيد<br /> بوى خدا در كوچه&rlm;هاى مكه پيچيد<br /> آن بوى را برزن به برزن برتنيدند<br /> و ز باد برزن عطرگيران درشنيدند<br /> با او فراهم آمدند آن باده&rlm;نوشان<br /> در غربت مسكين آن بيهوده&rlm;كوشان<br /> از جامهاى نغز معنى مست گشتند<br /> در نيستى از جام هستى مست گشتند<br /> بر شد ز شور و مستى آن طرفه ساغر<br /> از شهر بتها نعره اللَّه&rlm;اكبر<br /> <br /> برخاستند از قوّت آن گفته از جاى<br /> آن زورمندان ظلوم خفته از جاى<br /> خواندند از تكبير و وحيش بيم ديگر<br /> ديدند در ديدارش ابراهيم ديگر<br /> گفتند اينك از تبار پارسايان<br /> خصم دگر، خصم هبل، خصم خدايان<br /> سهل است اگر كيشى دگر بنياد سازد<br /> بنياد كيش كهنه را برباد سازد<br /> تا چند از او چون باده اندر خُم بجوشيم<br /> وقت است اگر در طرد و آزارش بكوشيم<br /> <br /> بستند ميثاق آن ظلومان بار ديگر<br /> روييد در صحراى معنى خار ديگر<br /> بر راه باليد از همه سوى و گران شد<br /> و اول بلاى نازكان كاروان شد<br /> و آن نازك&rlm;انديشان رهزن بر گذرگه<br /> چون سنگ در معبر، چو خار فتنه در ره<br /> از كين احمد دشنه&rlm;ها را زهر دادند<br /> آن&rlm;گه ندا در واحه&rlm;ها و شهر دادند<br /> كآنك غلامانى كه دل با او نهادند<br /> خود دين و دفتر را بدان جادو نهادند<br /> در طبعشان جز ريمنى هرگز مبادا<br /> از زخم ماشان ايمنى هرگز مبادا<br /> <br /> آشفت خواب ناز شمشير از غلامان<br /> پر شد ركاب كند و زنجير از غلامان<br /> در چارميخ فتنه از فرط جراحت<br /> پژمرده شد شاخ فراغت، مرد راحت<br /> چون در بهاران كوه و دشت از رازيانه<br /> پر شد فضا از بوى زخم و تازيانه<br /> پرمايه شد از زخم آن ميثاق، بيداد<br /> رونق گرفت از تخته و شلاق، بيداد<br /> ز ابن هشام و شبيه و آل اميّه<br /> ياسر فروافتاد و در خون شد سميّه<br /> خون ريخت ز آغاز محبت عشق از ايشان<br /> و آخر ز حرمان جمع ايشان شد پريشان<br /> <br /> فرسود جان عاشقان از غصه فرسود<br /> تا سيّد ايشان را به ترك مكه فرمود<br /> فرمان هجرت داد و آن پاكان شنيدند<br /> همچون پرستوهاى عاشق پَركشيدند<br /> چون آهوان بر ريگ صحرا پا نهادند<br /> و آن آفتاب خسته را بر جا نهادند<br /> <br /> سيّد مضيق مكه را ميدان لا ديد<br /> داد ولا داد و بلا ديد و بلا ديد<br /> بس خارها كز فتنه در راهش نشاندند<br /> بسيار خاكستر كه بر رويش فشاندند<br /> بر قامتش سنگ مصيبت آزمودند<br /> اين&rlm;گونه او را در محبّت آزمودند<br /> سيّد همان حرف نخستين دَرج مى&rlm;كرد<br /> عمرى به اميد عنايت خرج مى&rlm;كرد<br /> تا در كمين كعبه روزى آن جهولان<br /> آن هرزه&rlm;لايان، نابكاران، بوالفضولان<br /> دستى بر آيين رذالت برفشاندند<br /> با دست بوجهل آن ولى را در كشاندند<br /> آن عقل عالم را چو خود ديوانه خواندند<br /> راندند از بيهوده&rlm;گويى، آنچه راندند<br /> آن&rlm;گه حجاب مردمى از رخ نهادند<br /> دست تعدّى بر ولىّ حق گشادند<br /> ايشان در اين هنگامه، كز پى خاست گردى<br /> اسبى، سوارى، شيرگيرى، شيرمردى<br /> بانگ از جماعت خاست كاكنون حمزه آمد<br /> شاهين كوه و شير هامون، حمزه آمد<br /> <br /> آن مرد مردانه فرود آمد چو كوهى<br /> و ز سهم او در جان نامردم شكوهى<br /> در دست كرده آن كمان ايزدى را<br /> كاينك بدى بين، كاين جزا آمد بدى را<br /> پس آن كمان را بر سر بوجهل بشكست<br /> لختى فراتر رفت و در معشوق پيوست<br /> <br /> سيد، سلام ايزدى بر جان او باد<br /> بر پيروان و عترت و ياران او باد<br /> ديد آن ولايت تنگنايى دردناك است<br /> آزاده مردم را بيابان هلاك است<br /> وامانده خود در كار اذن هجرت خويش<br /> واماندگان را اذن هجرت داد در پيش<br /> آن&rlm;گه سروش آمد كه، برخيز اى محمد!<br /> اى خوب، اى پاك، اى دلاويز، اى محمد!<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> دردانه&rlm;اى در طبع هر سودايى&rlm;اى هست<br /> هر كور را در كار خود بينايى&rlm;اى هست<br /> كيل سماع راست را مستى نوشتند<br /> معيار دور باده را هستى نوشتند<br /> پيران ما در نفى طاقت مى&rlm;سرودند<br /> ناكشته را با داس طاعت مى&rlm;درودند<br /> پيران ما از چيستى حرفى نراندند<br /> در گوش ما جز نيستى حرفى نخواندند<br /> ما را ز رشك كيش و ملّت منع كردند<br /> پيران ما، ما را ز علّت منع كردند<br /> ز ايشان به غير از عاشقى&rlm;مان ملّتى نيست<br /> جز عاشقى مر عاشقى را علّتى نيست<br /> ما را به غير از اهل ما چون مى&rlm;شناسد<br /> آن&rlm;كس كه ليلى ديده مجنون مى&rlm;شناسد<br /> جويند اگر آشفته را در نجد جويند<br /> گويند اگر ناگفته را در وجد گويند<br /> در وجد اين ناگفته را بى&rlm;كاست گفتم<br /> اى ديرباور! هر چه گفتم، راست گفتم<br /> گفتم اگر در خرمنى گيرد اگر نه<br /> گفتم اگر طبع تو بپذيرد اگر نه<br /> از من چه آيد مر تو را جز دلق&rlm;بخشى؟<br /> من لقمه&rlm;بخشى مى&rlm;كنم نى حلق&rlm;بخشى<br /> بر جاده&rlm;هاى هجرتت زين پيش بردم<br /> تا قله&rlm;هاى حيرتت با خويش بردم<br /> اى همسفر! صد نكته دلكش گرفتى<br /> گيرم كه دست از دور بر آتش گرفتى<br /> ليكن كجا ناباروان عبرت پذيرند<br /> تا چون سمندر خيره در آتش نميرند<br /> صدق و حيا مقبول طبع صافى افتد<br /> رمز و اشارت عاقلان را كافى افتد<br /> حرف صفا البته با غَش در نگيرد<br /> با چون تويى، دانم جز آتش درنگيرد<br /> ور نه مرا زان مايه حرفى چند باقى است<br /> وصف شكر راندم، و ليكن قند باقى است<br /> قند است آن هجرت كه حيدروار باشد<br /> آن باقى اندك بود و اين بسيار باشد<br /> سير حسن در وادى هجرت چه دانند؟<br /> آنان كه از افسانه جز حيرت نخوانند<br /> از مكه تا &raquo;تف&laquo; از حسينش حيرتى نيست<br /> هركس كه خون&rlm;آلودِ زخمِ هجرتى نيست<br /> وين اوليا را سربه&rlm;سر تا ميرِ موعود<br /> آيا چه داند آن&rlm;كه جز افسانه نشنود؟<br /> حالى تو اى افسانه&rlm;پرداز عيان&rlm;بين<br /> چشم نهان بگشا و در اسرار جان بين<br /> ور اين ميسر نيستت، اى مرده&rlm;باور!<br /> همچون سمندر رخت خود در آتش آور<br /> <br /> هنگامه ميعاد خونينى دوباره است<br /> باور كن، اينك رجعت سرخ ستاره است<br /> بردند گويى مژده عود فلق را<br /> بر بام گردون رايت سرخ شفق را<br /> بوم سياه شب&rlm;سُرا را پر بريدند<br /> شب را به تيغ فجر خونين سر بريدند<br /> در جان عالم جوشش خون حسينى است<br /> اينك قيام قائم مهدى، خمينى است<br /> <br /> اى قاصد خونين مرغان مهاجر!<br /> فرزند صدق مصطفى، فرزند هاجر!<br /> اى وارث خون حسين و خون يحيا!<br /> ميراث&rlm;دار مرتضى، دلبند زهرا!<br /> اى مرج عذرا را تو وارث! نوبت توست<br /> اى آل طه را تو وارث! نوبت توست<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> شبگير غم بود و شبيخون بلا بود<br /> هر روز عاشورا و هر جا كربلا بود<br /> قابيليان بر قامت شب مى&rlm;تنيدند<br /> هابيليان بوى قيامت مى&rlm;شنيدند<br /> جان از سكوت سرد شب دلگير مى&rlm;شد<br /> دل در ركاب آرزوها پير مى&rlm;شد<br /> امّيدها در دام حرمان درد مى&rlm;شد<br /> بازار گرم عاشقى&rlm;ها سرد مى&rlm;شد<br /> ديگر شده عشق از نزارى در هوسها<br /> خو كرده مرغان صحارى با قفسها<br /> شب&rlm;زادها را هرگز از شادى خبر نه<br /> طفل قفس را هرگز از وادى خبر نه<br /> از جست&rlm;وجوها رنگ خواهش برده بودند<br /> پنداشتى خود آرزوها مرده بودند<br /> ديدم شبان خفته را، تبدار ديدم<br /> بر خفته شب شبروى بيدار ديدم<br /> مردى صفاى صحبت آيينه ديده،<br /> از روزن شب شوكت ديرينه ديده<br /> مردى حوادث پايمال همّت او<br /> عالم ثناگوى جلال همّت او<br /> مردى به مردى ديو را در بند كرده<br /> با سرخوشان آسمان پيوند كرده<br /> مردى نهان با روح هم&rlm;پيمان نشسته<br /> مردى به رنگ نوح در طوفان نشسته<br /> مردى شكوه شوكت عيسى شنيده<br /> موسى&rlm;صفت بر سينه سينا تنيده<br /> مردى ز ننگ آسوده، عزّ و نام ديده<br /> مردى شكوه و عزّت اسلام ديده<br /> مردى به مردى دشنه بر بيداد بسته<br /> در خامشى قدقامت فرياد بسته<br /> مردى تذرو كشته را پرواز داده<br /> اسلام را در خامشى آواز داده<br /> كاى عالمى آشفته، چند آشفتن تو؟<br /> گيتى فسرد از فتنه، تا كى خفتن تو؟<br /> ابر و نباريدن، چه رنگ است اين چه رنگ است؟<br /> تيغ و نبريدن، چه ننگ است اين چه ننگ است؟<br /> ياد شهيدانى كه در بدر آرميدند<br /> نامردم آزردند و مردى آفريدند<br /> ياد عزيزانى كه بر خندق گذشتند<br /> سنگين بساط ناروايى درنبشتند<br /> ياد احد، ياد بزرگيها كه كرديم<br /> آن پهلوانيها، سترگيها كه كرديم<br /> شبگير ما در روز خيبر ياد بادا<br /> قهر خدا در خشم حيدر ياد بادا<br /> كو آن بلندآوازگيها، چيرگيها<br /> استيزه چون شمس و قمر با تيرگيها<br /> كو آن اباذرهاى آشوبى خدايى؟<br /> پيغمبران زهد و آزادى، رهايى؟<br /> عمارها كو، زيدها مقدادها كو؟<br /> آن دادگرها در شب بيدادها كو؟<br /> كو ميثم، آن خرمافروش نخل طاها؟<br /> كو اَشتر آن دست على در روز هيجا؟<br /> اينك كه آيا ضامن اين دين و دَين است؟<br /> آيا كدامين دست نصرت با حسين است؟<br /> اى حزب روحانيت، اى حزب خدايى!<br /> تا كى خموشى، مردگى محنت&rlm;فزايى؟<br /> ناموسها مردند و مرديها فسردند<br /> بردند ديوان خاتم و افسانه بردند<br /> مردم به كام دشمن خونريز ماندند<br /> در اضطراب شام محنت&rlm;خيز ماندند<br /> از بى&rlm;كسى آزادگان را مهترى نه<br /> زنجيرها سنگين شد و زورآورى نه<br /> وقت است اگر همّت بسوزد ميغها را<br /> عريان كند در دست مردان تيغها را<br /> وقت است اگر بر ماديانها زين ببنديم<br /> از سرخى خون بر زمين آذين ببنديم<br /> <br /> فيض ازل بر گفتِ رهبر دل&rlm;گماريد<br /> خون شد به رنگ ابر و در فيضيّه باريد<br /> مردان روحانى به ميدان پا نهادند<br /> آنك جواب عشق را مردانه دادند<br /> جانانه در ميدان دل پيكار كردند<br /> طاغوت را از خوابِ خوش بيدار كردند<br /> طاغوت را اين زخم جانفرسا برانگيخت<br /> تا حكم خونين راند و نامردانه خون ريخت<br /> از سيل خونها بر زمين تكبير روييد<br /> هر قطره&rlm;اى بذرى شد و شمشير روييد<br /> <br /> گفتند از اين هنگامه&rlm;هامان پند بايست<br /> آن شير شمشيرآفرين در بند بايست<br /> پس نازك&rlm;انديشانشان تدبير كردند<br /> شير خدا را خسته در زنجير كردند<br /> <br /> شوريد از اين هنگامه گيتى بار ديگر<br /> اى شور عاشوراى ما تكرار ديگر<br /> آخر بهاى زندگانى چند باشد؟<br /> ننگ است اگر ما زنده، او در بند باشد<br /> هيهات بر ما از كساد قيمت او<br /> اى جان صد چون ما فداى همّت او<br /> او كيست ما را گر حيات و زندگى نيست<br /> بى او حيات و زندگى جز بندگى نيست<br /> بى نور آيا اخترى تابنده ديدى؟<br /> يا بى&rlm;حيات آيا كسى را زنده ديدى؟<br /> <br /> جوشيد خلق از چارسوى ملك ايمان<br /> خه، آفرينا، حبّذا وقت كريمان<br /> از ملك شيراز و رى و دشت ورامين<br /> در ابر خونين تيزپَر شد مرغ آمين<br /> از خاك مشهد شهد رحمت انگبين شد<br /> از قم، &raquo;فقم&laquo; در گوش عالم در طنين شد<br /> بر باد نسيان نبيه بيداد دادند<br /> مردانِ مرد اين&rlm;سان صلاى داد دادند<br /> دژخيم طاغوت از حوادث سنگ خورده<br /> زخم حقارت ديده، داغ ننگ خورده<br /> از كند و زندان و ستم طرفى نبسته<br /> زين بازى طفلانه پيشانى شكسته<br /> برداشت زنجير از امام پاكبازان<br /> قهرآوران، خصم&rlm;افكنان، دشمن&rlm;گدازان<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> پير خرابات خدا دير مغان را<br /> بگشاد سرخوش مژدگانى سرخوشان را<br /> ياران! سماع راست را آيين ببنديد<br /> ميخانه را با شمع و گل آذين ببنديد<br /> تا كى خمار، اى خستگان! تا كى خموشى؟<br /> امشب دماغى تَر كنيد از باده&rlm;نوشى<br /> جان را كمر ببنديد و با جانان بخوانيد<br /> اى مطربان شنگ خوش&rlm;الحان! بخوانيد:<br /> كاى از اسيران كمندت خسته&rlm;تر ما<br /> از زمره زنجيريانت بسته&rlm;تر ما<br /> در جلوه&rlm;گاه عرض استغنا و حاجت<br /> بگسسته&rlm;تر ما از تو و پيوسته&rlm;تر ما<br /> با زخم صيدانداز چشم دلشكارت<br /> از جعد زلف سركشت بشكسته&rlm;تر ما<br /> اى با خيالت از رهايان ما رهاتر<br /> از هر دو عالم در كمندت رسته تر ما<br /> تا چند استغنا و هجران تو... تا چند<br /> دلبسته تر ما با تو و بگسسته&rlm;تر ما<br /> ياد آر از زنجيريان جعد مويت<br /> اى از اسيران كمندت خسته&rlm;تر ما<br /> هر چند مستى&rlm;ها فزون شد، غصه پژمرد<br /> آن شب غم از رشك حريفان خون دل خورد<br /> آن عقلِ كامل حلقه را رنگ جنون داد<br /> بيگانه را انس حريفان جام خون داد<br /> ديدند با طوفان هستى برنيايند<br /> با آن خماريها به مستى برنيايند<br /> از خشم يكسر گشته چون تَنَدر خروشان<br /> گفتند: هان! اين باده دور از باده&rlm;نوشان<br /> پس سوك بنيان&rlm;سوز خود را عيد كردند<br /> آن قائد فرزانه را تبعيد كردند<br /> <br /> اى چاره&rlm;فرماى جهان، اى از جهان بيش!<br /> اى دين خنجرخورده، اسلام، اى بهين كيش!<br /> اى زخم اعصار و قرون بر پيكر تو<br /> پيوسته زنجير حوادث لنگر تو<br /> آيا بشر را طرفه پيرى زاده چون تو؟<br /> آيا جهان را دستگيرى زاده چون تو؟<br /> آيا در عالم جز تو كيش دلپذيرى است؟<br /> آيا تو را در شفقت و رحمت نظيرى است؟<br /> آيا مخالف پرتوان&rlm;تر ديده از تو؟<br /> آيا منافق مهربان&rlm;تر ديده از تو؟<br /> اين مايه طرد و ترك تو، فرياد از انسان<br /> واى از ظلومتى و جهولى، داد از انسان<br /> در حضرتت زين غم فسرديم از خجالت<br /> اى كيش خنجر خورده! مرديم از خجالت<br /> زين&rlm;مايه تقصير و عنا شرمنده مانديم<br /> خصمان ما كردند و ما شرمنده مانديم<br /> شرمنده از قرآن و دين و دفتر خود<br /> شرمنده از حلم و شكيب رهبر خود<br /> آيا كدامين ژاژ را بر او نخواندند؟<br /> آيا كدامين زخم را بر او نراندند؟<br /> زآن نابكاريها كه قم را سوخت يكسر<br /> فيضيه&rlm;ها از سوز او افروخت يكسر<br /> زآن حصرهاى بى&rlm;دريغ رهبر ما<br /> و آزردن مردان فحل ديگر ما<br /> از ترك آيين و ادب در روى رهبر<br /> وآن رهزنى&rlm;ها در حريم كوى رهبر<br /> از آن&rlm;همه جور جفا و غدر و تقصير<br /> از محبس تنگ امام و زجر و زنجير<br /> از رنج تبعيد و جفاى ترك و رومى<br /> وآن فتنه&rlm;هاى پارسى، آن مايه شومى<br /> از بدسرى&rlm;هاى عرب در ملك بغداد<br /> و آن جيره&rlm;خواران نجف، آن مايه بيداد<br /> شرمنده&rlm;ايم، اى روح قرآن! تا قيامت<br /> شرمنده&rlm;ايم از روى اسلام، از امامت<br /> شرمنده&rlm;ايم از كربلاهاى حسينى<br /> مديون الطاف حسينيم از خمينى<br /> اين پير رهبر با اسيران در بلا بود<br /> با ما حسين&rlm;آسا به دشت كربلا بود<br /> گو اين&rlm;كه از وى مدتى مهجور مانديم<br /> لاكن به معنى كى ز مهرش دور مانديم؟<br /> ما را سزاوار مروت سرورى كرد<br /> با ما به هرجا بود و ما را رهبرى كرد<br /> با ما نمود از رفق و رحمت وز مدارا<br /> رمز امامت را در عالم آشكارا<br /> وآن نايبانش حق&rlm;گزارانند ما را<br /> بر كِشتِ جان تشنه بارانند ما را<br /> الطافشان تا حشر در گفتن نيايد<br /> در باقى آويزم كه شكر از من نيايد<br /> <br /> غولان عزاى كفر و كين را عيد كردند<br /> اسلام را از ملك خود تبعيد كردند<br /> راندند از كوى محبت آشنا را<br /> خاموش كردند از نواى ناى وفا را<br /> رندان شب كاشانه را بى&rlm;نور كردند<br /> آن باده را از باده&rlm;نوشان دور كردند<br /> <br /> لبريز شد جام ضلالت بار ديگر<br /> پژمرد ايمان و اصالت بار ديگر<br /> صدق و امانت مرد و اغوا شعله&rlm;ور شد<br /> سالوس در ايوان تقوى جلوه&rlm;گر شد<br /> تزوير و حيلت جلوه ايمان گرفتند<br /> ماران سرماديده، از نو جان گرفتند<br /> زاغان سپاه كين به باغ دين كشيدند<br /> از عندليبان خوش&rlm;آوا كين كشيدند<br /> در گلشن ايمان حق كفران نشاندند<br /> تيغ و تبر بر ريشه ايمان نشاندند<br /> از باغ گل سر و صنوبر را شكستند<br /> شاخ درختان تناور را شكستند<br /> از خون صاحب&rlm;همتان جيحون گشادند<br /> از چشمه&rlm;هاى چشم مردم خون گشادند<br /> تا دين و دفتر را بشويند از حقيقت<br /> پيرايه بستند عارفان را در طريقت<br /> جهل و جنون را دين و دانش نام كردند<br /> از كين و غدر و حرص و خواهش دام كردند<br /> از خون و خوان ما به دشمن كام دادند<br /> وين طرفه رندى را تمدن نام دادند<br /> كفر فرنگ و جهل هندو بار كردند<br /> اسلام را از جور و جادو خوار كردند<br /> از فتنه&rlm;هاشان پارسى&rlm;گو روسيَه شد<br /> ماهيت اسلام و ايرانى تبَه شد<br /> امّيد را بيم عبوس از پا درافكند<br /> توحيد را شرك مجوس از پا درافكند<br /> معيار ما شد در جهان ويران&rlm;پرستى<br /> ايزدپرستيهاى ما، ايران&rlm;پرستى<br /> از كورُش و داراى مسكين باج بردند<br /> محنت به ما ماندند و تخت و تاج بردند<br /> ما را به جام بيخودى مدهوش كردند<br /> بر سفره ما خون ما را نوش كردند<br /> از نام عالمگير ايران ننگ ماندند<br /> از ما در عالم سايه&rlm;اى بى&rlm;رنگ ماندند<br /> از سنت و خوى كهن رسمى تهى ماند<br /> از شعر و فرهنگ و هنر اسمى تهى ماند<br /> خاموش شد عرفان و نورانيّت ما<br /> فرموش شد ايمان و روحانيّت ما<br /> جز سايه&rlm;اى زآن ملّت دانا نبوديم<br /> بوديم ما در خانه، امّا ما نبوديم<br /> <br /> در ما فراموشيد وحشت لاتخف را<br /> و ز ياد ما آن حكمت&rlm;آموز نجف را<br /> اسلام، شد با كافران از خاطر ما<br /> رفت آن امام مهربان از خاطر ما<br /> بى او صراط مردمى باريك&rlm;تر شد<br /> با دورى او رنج ما نزديك&rlm;تر شد<br /> طغيان طاغوت آتشى از كين برآورد<br /> كفران دمار از دودمان دين برآورد<br /> خاك مذلّت بر سر قوم خدا ريخت<br /> پيدا و پنهان تيغ راند و خون ما ريخت<br /> بسيار سرها در سر كار وفا شد<br /> تن&rlm;ها بسى آماج زخم تيرها شد<br /> بسيار دست و پا و پيكر، آشنايى<br /> فرموش كردند از دم تيغ جدايى<br /> از بى&rlm;كسى&rlm;ها مردى و گردى گم آمد<br /> تا كاردها بر استخوان مردم آمد<br /> شبهاى ظلمت&rlm;زا نويد قدر دادند<br /> در خامشيها وعده&rlm;مان از بدر دادند<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> باز آن قيامت قامت بنشسته برخاست<br /> پشت و پناه امت بشكسته برخاست<br /> برخاست در كف تيغ طرد و ترك و حاشا<br /> آن نوح موسى&rlm;قامت يوسف تماشا<br /> احياء دين و قلع و قمع كفر و كين را<br /> آغاز كرد آن هجرت شورآفرين را<br /> رايت به قمع فتنه بيرون از نجف زد<br /> بر امّت اسلام، بانگ لاتخف زد<br /> چون مصطفى راهى شد از جور عنودان<br /> آتش فكند از قهر، در جان حسودان<br /> با شور ابراهيميان عرض و لا... كرد<br /> گوئى حسين از كعبه قصد كربلا كرد<br /> <br /> از عمق جان اسلاميان خواندند او را<br /> از كفر، سيلى&rlm;خوردگان راندند او را<br /> با آنكه ميلش سوى اهل خويشتن بود،<br /> پير پدر مشتاق ابناى وطن بود<br /> در غربت از پوينده خالى شد ركابش<br /> يعنى فرود آمد به مغرب آفتابش<br /> <br /> بر كفر ايران نوبتى ديگر خروشيد<br /> اسلامِ سيلى&rlm;خورده بر كافر خروشيد<br /> در دل نه بيمش ديگر از گرمى نه سردى<br /> طاغوت را آواره كرد از پايمردى<br /> آخر به مردى چاره سردرگمى يافت<br /> داد بزرگى داد و عزّ و مردمى يافت<br /> چشم جهان، حيران كافرسوزى&rlm;اش شد<br /> تا قابليت از رشادت روزى&rlm;اش شد<br /> وز آن قبولى آن امام رفته ما<br /> مشتاق شد، مشتاق جمع تفته ما<br /> در آسمان بر ابرها پُر شد ركابش<br /> از مغرب عالم برآمد آفتابش<br /> مژده&rlm;است گويى در خبر آخر زمان را<br /> خورشيد از مغرب فروزد آسمان را<br /> گيتى به كام خلقِ بازيگر نمانَد<br /> و ز توبه كس را بهره&rlm;اى ديگر نمانَد<br /> آنك ز مغرب مطلع شمس امامت<br /> اينك به مشرق تيغ و ميزان و غرامت<br /> <br /> اين قصه گو پايان ندارد تا به محشر<br /> حالى &raquo;معلم&laquo; اين سخن بگذار و بگذر<br /> زين مايه در درمان درد حيرت خويش<br /> شو، چاره&rlm;اى كن در بسيج هجرت خويش<br /> زين بيخودى&rlm;ها مركب غيرت برانگيز<br /> گامى برون نه از خود و با وى درآميز</p> محمدعلی معلم دامغانی Sun, 31 Jan 2016 14:35:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:72542 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/95683/من-ایلیاتی-ام#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=95683 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=95683&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/95683/من-ایلیاتی-ام <div>من ایلیاتی ام</div> <div>از نسل رنج</div> <div>از نسل دست های ترک خورده</div> <div>از نسل کوه و تنگه و بِرنو</div> <div>از نسل قله های نشسته در ابر و اوج</div> <div>از نسل مردهای نمد پوش</div> <div>آزادگان دشت&nbsp;</div> <div>دلبستگان کوه</div> <div>بسیار سال &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</div> <div>قلبم، با قلب کوه تپیده است</div> <div>با نعره ی تفنگ</div> <div>بسیار سال</div> <div>حرفم همیشه ساد ه و یک رنگ</div> <div>من ایلیاتی ام</div> <div>من دل ز کوه دارم</div> <div>من دل ز قله ای که سحرگاهان</div> <div>خورشید را زخواب شبانه</div> <div>بیدار می کند</div> <div>پشتم همیشه کوه</div> <div>پشتم همیشه دشت</div> <div>عشقم همیشه چادر و کوچ و گیاه و رود</div> <div>گروس¹، گروسِ پیرِ سر به طاق فلک سوده</div> <div>مغرورِ پاکِ سر به خاک نیالوده</div> <div>روزی که من جدا شدم از تو</div> <div>روزی که من به شهر رسیدم</div> <div>اسب غریب من، چه هراسی داشت!</div> <div>اسب غریبِ من، نفسش آشنا نبود</div> <div>با این هوای تلخ گرفته</div> <div>اسب غریبِ من</div> <div>تندیسِ پای بسته ی میدان را</div> <div>باور نداشت</div> <div>اسبم ،آزاده ی همیشگیِ نبضِ سبزِ دشت</div> <div>با شیهه ای ز خشم</div> <div>رَم کرد وعاشقانه سوی تو برگشت</div> <div>من ماندم و غریبگی و غربت</div> <div>اینجا نشان ز رود ندیدم</div> <div>اینجا نشان زسبز شدن ،هیچ</div> <div>اینجا نشان ز نسل سواران</div> <div>مردان پاک باخته، عیاران</div> <div>دریادل همیشگی ایل &laquo;شیرعلی مردان&raquo;²</div> <div>اینجا نشان ندیده ام از آنان</div> <div>گروس، گروس</div> <div>اینجا چقدر فاصله سنگین است</div> <div>از رخم کاهگل&nbsp;</div> <div>تا آسمانخراش</div> <div>اینجا سرود سرکش فریاد</div> <div>گم گشته درحقارتِ &laquo;ای کاش&raquo;:</div> <div>&laquo;ای کاش سرنوشت سپیدی رقم زند</div> <div>خوشبختی مرا&raquo;</div> <div>&laquo;زین سو جدا شوم&raquo;</div> <div>&laquo;در آسمان آن جا، آن سو رها شوم&raquo;</div> <div>گروس، گروس</div> <div>اینجا زمین حقارت انسان را</div> <div>احسا س میکند</div> <div>اینجا کسی ترانه ی سبز بهار را&nbsp;</div> <div>باور نمی کند</div> <div>&nbsp;</div> <div>من ایلیاتی ام</div> <div>بسیار سال، با باور سکون، بیگانه بوده ام</div> <div>تقدیر من همیشه چنین بوده است:</div> <div>&laquo;ییلاق&raquo;</div> <div>&laquo;قشلاق&raquo;</div> <div>&laquo;درجستجوی سبزه&raquo;</div> <div>&laquo;در جستجوی رود&raquo;</div> <div>&laquo;در جستجوی باروری های زندگی&raquo;</div> <div>درمن هنوز دامنه دارد</div> <div>شبهای کوه وآتش و بیداری</div> <div>شب های باد و بیم</div> <div>شب های هول و هیس</div> <div>شب های شک نشان</div> <div>شب های ردپای شبیخون</div> <div>شب های شب نخفتنِ بِرنو</div> <div>بِرنو، این خشم کوهسار</div> <div>این چشم بی بدیل</div> <div>این پاسدار حرمت آزادگان ایل</div> <div>در من هنوز دامنه دارد</div> <div>شب های پر ستاره ی سرشار</div> <div>شب های نای نی</div> <div>شب های سوز دل</div> <div>شب های خاطرات قدیمی</div> <div>شب های نام و یاد &laquo;قدم خیر&raquo;³</div> <div>شب های ابر غصه که می بارید</div> <div>شب های راز سینه که می رویید</div> <div>و &laquo;دایه، دایه&raquo;⁴که در خون کوه می جوشید</div> <div>گروس</div> <div>گروسِ پیرِ سر به طاق سوده</div> <div>مغرورِ پاکِ سربه خاک نیالوده</div> <div>دردی عمیق دارم</div> <div>اینجا، فرزند کوه را</div> <div>دعوت به سکوت وتسلیم می کنند</div> <div>من ایلیاتی ام</div> <div>من وصله ای به پیرهن شهر نیستم</div> <div>اینجا غریب مانده ام ودلتنگ</div> <div>من سنگ نیستم</div> <div>&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> <div>1-نام کوهی در شهرستان نهاوند</div> <div>2-نام یکی از مردان مبارز عشایر لُر</div> <div>3-نام یکی از زنان مبارز عشایر لُر</div> <div>4- دایه به معنی مادر و &laquo;دایه دایه&raquo; از ترانه های حماسی لرستان است.</div> محمدرضا عبدالملکیان Sat, 12 Jul 2014 08:36:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:95683